त्यो वालपेपर लाइ सम्झिदा

उ तेरो गर्ल फ्रेन्ड हो?
मेरो साथीले सोधेको यो प्रश्नको जवाफ दिन मैले चाहिन | उनीहरुले सोच्नु उनीहरुको कुरा थियो जसमा मैले टाउको दुखाउनुपर्ने कुनै कारण थिएन |
****************************************************************************************************

त्यसको केहि महिना अघी कुनै साथीको फेसबुक कमेन्टमा कुनै एक पात्रले गरेको कमेन्ट मलाइ मन परेको थियो | अहिले जती सम्झन खोजेपनि त्यो कमेन्ट याद हुन्न | सायद जीवनमा नजिक हुन आउने व्यक्तिहरुसँगको पहिलो भेट रहस्यको गर्भमै रहन्छ |
त्यो कमेन्ट हेरेर कतिबेला फ्रेन्ड रिक्वेस्ट गयो र कतिबेला एसेप्ट भो , त्यो पनि मलाइ याद छैन | सायद उसलाई पनि छैन होला |
*************************************************************************************************
“What is the meaning of poke?” बाटो हराएको बेला कुनै बाटोमा भेटिने व्यक्तिलाई फलानो ठाउँ जाने बाटो कहाँ हो भनेर सोधे जस्तै थियो उसँगको पहिलो कुराकानीको सब्द | उसले सोधेको यो प्रश्नले सायद प्रश्न जस्तै अनौठो मित्रताको सुरुवात हुँदै थियो सायद |
छोटो समय मै अन्तरंग कुराकानी हुन थालेको थियो सायद | जीवनलाई बुझ्ने उसको सैली फरक थियो | सायद उसँग नजिक हुनुको कारण यहि थियो |
छोटो समयमै उसको बारे मैले धेरै कुरा थाहा पाएको थिएँ | बाल्यकालमा मैले जस्तै धेरैजसो समय उसले एक्लै बिताउनु परेको थियो | युवा अवस्थामा उसको संघर्षको प्रवृति र मेरो संघर्षको प्रवृति लगभग उस्तै थियो | उसको र मेरो अन्तर्मुखी स्वभाब मिल्थ्यो | र भबिष्यको सम्भावित जटिलता समेत उस्तै उस्तै थिए | हो यिनै कारणहरुले गर्दा मैले उसलाई आफ्नो प्रतिमुर्ती जस्तो देख्न थालेको थिएँ |
उसको एउटा फोटो थियो फेसबुक प्रोफाइल पिक्चरमा | जसमा उसको मुस्कान भरिएको थियो | त्यो फोटो मैले निकै लामो समय सम्म नियालेर हेरें | उसको मुस्कानलाइ नियालेर हेरें | त्यो मुस्कान भित्रको पिडा महसुस गरें | त्यो मुस्कान भित्रको संघर्षको अनुभब गरें | लाग्यो त्यो मुस्कान उसको हैन बरु मैले ऐना अगाडी बसेर आफ्नै मुस्कान हेर्दै छु | लाग्यो त्यो मुस्कान मेरै हो | र त्यो भित्रको पिडा पनि मेरै हो | मैले उसको मुस्कान हेरे जस्तो अरुले पनि मेरो मुस्कान हेर्छन होला | उनीहरु र मेरो पिडाको बिचमा मेरो मुस्कान पर्खाल बनेर उभिन्छ होला | अनि उनीहरुलाई झुक्काउछ होला |  त्यतिबेला त्यो तस्बिर मेरो लागी प्रेरणाको स्रोत जस्तै बन्यो | थुप्रै दिन म त्यो फोटो हेरेर बसें | थुप्रै कल्पना गरें | र अन्त्यमा मोबाइलको वाल्पेपर बनाउने निर्णय गरें |
********************************************************************************************************
कुनै केटिको तस्बिर त्यो पनि वालपेपरमा | साथीहरुले अनौठो मान्ने नै भए | जती भने पनि वाल्पेपरमा भएको तस्बिरको व्यक्ति साथी मात्र हुन् नसक्ने उनीहरुको बुझाइ थियो | यत्तिकैमा एकजना साथीले सोध्यो “के उ तेरो गर्लफ्रेन्ड हो?”
यसको उत्तर  मसँग थिएन | फोटोमा भएको केटि मेरो प्रेमिका हैन मेरो सबैभन्दा मिल्ने साथी हो भनेर बुझाउन झन गाह्रो थियो | कोठामा फर्केर चुपचाप वाल्पेपर हटाएँ |
हटाउनु अघि त्यो तस्बिर फेरी एक पटक हेरें | लाग्यो त्यो मुस्कानले भन्दै छ “लाछी खुब मलाइ प्रेरणाको स्रोत भन्थिस , साथीहरु सँग डराएर हटाउन लागिस हैन ?”

कमिला र ब्रह्माण्ड

केहि समय अघिको कुरा हो | जसले मेरो सोचाइलाई नराम्रो सँग धक्का दिन सफल भयो | एउटा सामान्य तर असामान्य परिस्थिति | जसको बारे मैले यहाँ बर्णन गर्न जाँदै छु
म नियमित भेटघाटको लागी आफ्नो जन्मस्थल अर्घाखाँची पुगेको थिएँ | घरमा लिंची लटरम्म फलेको थियो | मैले थुप्रै पाकेका लिची आफ्नो कोठामा ल्याएर झ्याल नजिक बसेर खाँदै थिएँ | मेरो कोठा भुइँतलामा भएको कारण सुरक्षाको लागी झ्यालमा जाली लगाइएको छ |र लिचीको बोक्रा झ्यालमा थुपारेर राखेको थिएँ, अन्त्यमा सबै बटुलेर बाहिर लगेर फाल्ने भनेर |
त्यहि बेला एउटा कमिला झ्यालको छेउको सानो प्वाल बाट भित्र छिर्यो | लिचीको बोक्रामा टाँसिएको सानो टुक्रा च्याप्यो अनि बाहिर जान खोज्यो | तर यो पटक त्यो कमिला जाली बाट नै बाहिर जान खोज्दै थियो | निकै प्रयास गरेपनि बाहिर जाने बाटो उसलाई भेटाउन असम्भब जस्तै देखिएको थियो | कारण उसले आफ्नो ठिक बाटो भेट्टाउन सकिरहेको थिएन |
यो सामान्य कुरालाई मैले यहाँ प्राथमिकता दिएर राख्नुको कारण चाहिं अर्कै हो | यसलाई मैले भौतिक विज्ञानको अहिले सम्मको यात्रासँग तुलना गर्न खोज्दै छु |
मानिसले ब्रह्माण्ड लगायत सबै कुराको अध्ययनको सुरुवात गरेको इतिहास एरिस्टोटल बाट सुरु भएको मानिन्छ | उनि पछि ग्यालिलियो, आइनस्टाइन लगायतका महान भौतिक सास्त्रीहरुले भौतिक विज्ञानको मार्फतबाट ब्रहमाण्डको रहस्य पत्ता लगाउने कोसिस गर्दै आएका छन् | एरिस्टोटलको बेलाको कुनै बस्तु चलाए पछि मात्र चल्छ र यसको प्राकृतिक अवस्था भनेको स्थिर अवस्था हो भन्ने अवस्था देखि सापेक्षताबाद र क्वान्टम थ्योरी सम्म आउँदा यो खोज झन सघन हुँदै गएको छ | आइनस्टाइन को सापेक्षताबाद को सिद्धान्त , बिभिन्न बैज्ञानिकहरु मिलेर प्रतिपादन गरेको क्वान्टम सिद्धान्त अनि ब्रह्माण्ड बिस्तार हुँदै छ भन्ने तथ्यको आधारमा ब्रहमाण्डको उत्पत्तीको बारेको खोजी उत्कर्षमा पुगेको दाबी गरियो | र अनबरत रुपमा केहि दशक देखि यहि बिषयमा अध्ययन अनुसन्धान हुँदै आएको छ | र सबै कुराको बर्णन गर्न सक्ने सिद्धान्त अर्थात थ्योरी अफ एभ्रीथिंग नजिकै रहेको बिश्वास गरिन्छ | तर एउटा लिमिट जहाँ ब्रह्माण्डमा रहेका सबै बलहरू उत्तिकै सक्रिय रहेको बिश्वास गरिन्छ त्यो अवस्थाको बर्णन गर्न निकै गार्हो परिरहेको छ | जुन दिन यो अवस्थाको बर्णन सम्भाब हुने छ त्यो दिन बिज्ञान पूर्ण हुनेछ | अहिलेका बैज्ञानिक हरुको बिश्वास हो यो |
तर थ्योरी अफ एभ्रीथिंग यति नजिकै छ त? इतिहासलाई हेर्दा त्यति सजिलो देखिदैन

मच्छरको प्रेम कहानी

(यो कुनै कथाकारले लेखेको कथा हैन | अझ भन्नु  पर्दा यो कथा नै हैन | दुइजना साथीहरु यतिकै बसेर गफिदा मनमा आएको सानो कुरालाइ अक्षरमा ढाल्ने अमुर्त प्रयास मात्र हो यो | भर्चुअल संसारमा मेरोलागी सबै भन्दा मिल्ने साथी (उहाँको नजरमा म त्यो स्थान पाउन सके सकिन त्यो थाहा छैन ) को मनमा आएको प्रसँगलाइ अलिअलि मोडेर कथाजस्तो बनाउन खोजेको हो | कथाको अन्त्य गर्नेक्रममा बाहेक हामीहरु दुबैको यसमा बराबर भूमिका छ )



उ केहि दिन देखको भोको थियो | राम्रो सँग रगत खान नपाएको थुप्रै दिन भएको थियो | आजकालका मानिसहरु स्वार्थी छन् | प्रकृतिले दिएको रगत चुस्ने अधिकार खोस्न के के हो  केमिकल प्रयोग गर्छन उसले सोच्यो  | यस्तै क्रममा उ एउटा कोठामा छिर्यो जहाँ न बिसादी छरिएको थियो न त कुनै मच्छर भगाउने केमिकल प्रयोग भएको थियो | उसले सोच्यो आज चाहिं राम्रो मौका छ | कोठामा छिर्दै गर्दा उसले देख्यो एउटा नौजवान केटा एउटा बाकस अगाडी बसेर मस्कीमस्की कुरा गर्दै थियो | मानिसहरु पागल हुँदै छन् | बाकस सँग कुरा गरेर बस्छन | उसले सोच्यो |
त्यो युवक कुरामा यति माग्न थियो कि उसको निधारमा मच्छर आएर बसेको समेत उसले चाल पाउन सकेन | मच्छर उसको कपालको नजिकै निधारमा गएर रगत चुस्न खोज्दै थियो त्यति नै बेला उसले युवकले हेरिरहेको बाकसमा नजर लगायो | त्यहाँ अर्को नौजवान युवती  त्यहि बाकसमा बसेर उसँग कुरा गरिरहेकी थिई | “यो मानिस भन्ने प्राणी जती असन्तुस्ट र खुराफाती प्राणी प्राणी कोहि पनि छैन | प्रकृतिले दिएका बस्तुमा हामी जस्तो खुसी भएर रमाउन सके यिनीहरुको के जान्थ्यो र | के के  बनाउँछन अनि अरु प्राणीहरुलाई अफ्टारो बनाउँछन | ” मच्छरले मनमनै सोच्यो | र त्यो बाकसमा देखिएकी युवतीलाई एक नजर लगायो | त्यो युवती पनि कुरामा यति मस्त थिई की उसलाई आफ्नो कपालमा आएर बसेको अर्को मच्छरको कुनै चासो थिएन | मच्छर तर्सियो कतै यो केटी एनिमल प्लानेट की प्रस्तोता त होइन ? तर केहि बेर हेरेपछी उ ढुक्क भयो अरु जे भएपनि यो बाकसले उनीहरु बारे केहि कार्यक्रम देखाउने छैन |
केहि बेरमा केटिको कपालमा देखिएको मच्छरले पनि उसलाई हेर्यो | यसरी उनीहरुको हेराहेर सुरु भो | केटाको निधारमा बसेको मच्छरलाइ यो हेराइ सजिब लाग्यो | पहिलो पल्ट उसले कुनै बिपरित लिंगी मच्छरलाइ त्यसरी हेरेको थियो, कुनै उसले बुझ्न नसक्ने बाकसको भित्ता मै भए पनि सहि |
केहि बेरमा केटाले आफ्नो हात आफ्नो ओठमा जोडर हावामा फाल्यो केटिले पनि त्यसै गरि | मच्छरले आफ्नो उपस्थिति केटाले थाहा पायोकी भनेर एक छिन भाग्यो | फर्केर आउँदा त्यो बाकसको उजाल्यो बन्द भैसकेको थियो |

मच्छरलाइ निकै नरमाइलो लाग्यो | आफ्नो भोक मेटाउन नपाएको पिर भन्दा पनि बाकस भित्र देखिएकी मच्छरलाइ धित मरुन्जेल हेर्न नपाएको पिर उसलाई धेरै थियो |
त्यो दिन भर उसले त्यो कोठा छोडेन | केटा फर्किने अवसरको प्रतिक्षा उसलाई निकै भयो | भोकले सताएको बेला कुनै प्राणी भेटिनु  भन्दा ठुलो पिडा थियो यो | उसले बुझ्न सकेन यो पिडा किन हुँदै छ उसलाई |


अर्को दिन ठिक त्यहि समयमा त्यो केटा बाकस अघी आएर बस्यो | मच्छरले नबुझ्ने गरि थुप्रै ठाउँमा दबायो | र एक छिनमा फेरी अघिल्लो दिन जस्तो गरि नै त्यो केटि बाकसको भित्तामा देखा परि |केटिको कपाल कपडा सब थोक फेरिएको थियो | हिजो उसले मच्छर देखेको स्थानमा आज पनि त्यहि मच्छर थियो | ठिक उही ठाउँमा हिजो को जसरी नै |  हेराहेरको तरिका उस्तै | भावनाको प्रबाह उस्तै | उसले पहिलो पल्ट आफु मानिस नहुनुको पिडा महसुस गर्यो | उनीहरु आफ्नो भावना व्यक्त गर्न कति स्वतन्त्र छन् | प्रकृतिले हामीलाई कति ठगेको छ | मानिसहरु आरक्षणको कुरा गर्छन आरक्षण चाहिने त हामीलाई पो हो त | उसले सोच्यो |
आज पनि केटाले अन्त्यमा केटाले त्यसै गरि हात हल्लायो र बाकसको उजाल्यो बन्द गर्यो | मच्छरलाइ निकै नरमाइलो लाग्यो | मानिस हरु प्रकृतिले दिएको कुराहरुमा सन्तुस्ट नभएर गल्ती चाही गरेका हैनन है | उसले आफ्नो जाती प्रती केहि गुनासो गर्यो |


केहि दिन पछि
आज पानी परेको छ | अर्थात केटिको कुरा गर्ने स्थान फेरिएको छ | सधै बार्दलीमा बसेर कुरा गर्ने केटि आज कोठा भित्र आएर कुरा गर्दै छे | कतिको कोठामा चाहिं मच्छर धुप बालिएको छ | त्यसैले आज केटि सँग संगै आउने मच्छर बाकसमा अनुपस्थित छ |
यता अर्को मच्छर चाहिं पहिले जस्तै ठिक समयम उपस्थित भएर प्रतीक्षा गर्दै छ | आज युवतीको पहिरन मात्र हैन युवतीको वरिपरिको बाताबरण पनि फेरिएको छ | र सबै भन्दा ठुलो परिवर्तन बाकसमा देखिने मच्छर आज अनुपस्थित छ | मच्छरलाइ नरमाइलो लाग्छ | त्यहि पनि केहि बेर पछि देखिने आशामा कुरेर बस्छ | तर अर्को मच्छर आउने कुनै छाँट देखिन्न |  केहि नराम्रो भएको नहोस भन्दै प्रार्थना गर्छ | मान्छेले भगवान नी आफु जस्तै बनाएका छन् हाम्रो लागी त भगवान पनि छैनन् | उसले सोच्छ |
यसरी नै २ ३  दिन सम्म पानी पर्दै जान्छ | र मच्छरहरुको देखभेट हुन  बन्द हुन्छ | ,मच्छरलाइ निकै न्यास्रो लाग्छ | के गरौँ कसो गरौँ हुन्छ | त्यहि छटपटीमा युवकको हातमा गएर टोक्छ | भोक र प्रेम बियोगमा आफ्नो क्षमता भन्दा धरै रगत उसले चुसिसकेको हुन्छ | त्यहि बेला केटाले आफ्नो हातमा मच्छरले रगत चुसेको देख्छ | ट्याप्प हान्छ | धेरै रगत चुसेर भाग्न नसकेको मच्छर त्यहीं मर्छ | उसको सरिरबाट अघि चुसेको रगत निस्किन्छ र  युवकको हातमा लाग्छ |
युवकले जुक्ती लगाउछ | जसो तसो त्यो रगत आफ्नो कापीको पानामा पोतेर प्रेमको चिनो बनाउँछ | एका तर्फ आफ्नो नाम लेख्छ | अर्को तर्फ युवतीको नाम लेख्छ | 




यहि मच्छर हो जसले यो कथा लेख्ने माहोल बनायो | मेरो साथीको हातमा यो मच्छर टोक्न बसेको थियो | उहाँले मच्छर मार्न चाहनुभएन | तर हातमा कैद गर्नुभो | केहि बेरपछि मुठ्ठी खोल्दा पनि त्यो मच्छर भागेन | त्यहि मौकामा उहाँले यो फोटो खिंच्नु भो | र अरु स्वार्थी भएर के भो र मच्छरले भएनी मलाइ माया गरेको छ भनेर स्टाटस लेख्नु भो | यहि मच्छर र त्यो स्टाटस यो कथाका प्रेरक प्रसँग हुन्
पानि रोकिन्छ | पुन युवती छतमा गएर कुरा गर्न सुरु गर्छे | उताको मच्छर पुर्बबत रुपमा आएर युवतीको कपालमा बस्छ | र आफ्नो साथीलाई खोज्छ | तर अपसोच उसले देख्न सक्दैन | ठिक त्यहि बेला युवकले आफ्नो गोजी बाट कागज निकालेर युवतीलाई देखाउछे | युवती मुसुक्क मुस्काउछे | तर मच्छर निर्दोष आँखाले त्यो कागजलाई हेरिरहन्छ अनबरत रुपले |